De beschuldiging dat Joden verantwoordelijk zouden zijn voor de dood van Jezus Christus werd in de middeleeuwen door steeds meer mensen als waarheid aangenomen.

Toen paus Urbanus II in 1095 opriep tot de Eerste Kruistocht naar Jeruzalem, vonden in 1096 in verschillende Europese steden gewelddadige aanvallen plaats op Joodse gemeenschappen. Kruisvaarders en lokale groepen zagen Joden als religieuze tegenstanders en vielen hen aan. Duizenden Joden werden vermoord.

Ook openbare religieuze opvoeringen van de kruisiging van Jezus, bekend als passiespelen, droegen soms bij aan negatieve beeldvorming over Joden. In deze voorstellingen werd vaak verwezen naar passages uit het Evangelie volgens Matteüs, waaronder de tekst die later bekend werd als de ‘bloedvloek’. Daarin wordt beschreven dat een groep aanwezigen bij de kruisiging de verantwoordelijkheid voor de dood van Jezus op zich zou nemen. 

Wanneer Joden werden voorgesteld als mensen die verantwoordelijk zouden zijn voor de dood van God, konden vijandige houdingen en geweld gemakkelijker religieus worden gerechtvaardigd. Dit droeg bij aan vervolgingen en massamoorden tegen Joodse gemeenschappen in Europa en het Midden-Oosten.

In verschillende Europese gebieden werden Joden verplicht herkenbare kleding te dragen, zoals speciale hoeden of insignes. Deze maatregelen waren bedoeld om hen zichtbaar als aparte groep te markeren en hadden vaak een vernederende werking. Ook kwamen andere vormen van publieke vernedering voor, zoals het beschimpen van Joden, en het vernietigen van synagogen en religieuze teksten.

Veel Joden werden onder druk of dwang tot het christendom bekeerd. In Spanje en Portugal werden deze bekeerlingen, de zogenoemde conversos, later vaak met wantrouwen bekeken. De Spaanse Inquisitie onderzocht hen op verdenking van het in het geheim blijven uitoefenen van het jodendom. Verdachten konden te maken krijgen met gevangenschap, marteling, verbanning of executie.

In 1492 werden Joden uit Spanje verdreven. Portugal volgde enkele jaren later met gedwongen bekeringen en maatregelen tegen de Joodse bevolking.

‍

De gevolgen van de beschuldiging van godsmoord waren groot. Nadat de Romeinse keizer Constantijn zich in de vierde eeuw tot het christendom had bekeerd, kreeg het christendom steeds meer invloed binnen het Romeinse Rijk. Onder Constantijn en zijn opvolgers werden verschillende maatregelen genomen die de positie van Joden beperkten.

Zo mochten Joden zich na de Romeinse verwoesting van Jeruzalem niet vrij vestigen in de stad, met uitzondering van bepaalde momenten, zoals de herdenking van de verwoesting van de Tempel. Hierdoor werden zij herinnerd aan hun ondergeschikte positie binnen het christelijk geworden Romeinse Rijk.

De Code van Justinianus, opgesteld tussen 529 en 534, legde verschillende wetten vast die de rechten van religieuze minderheden beperkten. Joden kregen te maken met beperkingen, zoals regels rond het bouwen van synagogen, huwelijken met christenen en het bekleden van bepaalde openbare functies.

In Spanje nam in 694 het wantrouwen tegenover de loyaliteit van Joden verder toe. Joodse kinderen werden bij hun ouders weggehaald en ondergebracht in christelijke huishoudens. Ook sommige kerkelijke leiders gebruikten steeds vijandigere taal tegenover Joden. Zo beschreef aartsbisschop Julianus van Toledo Joden als een ‘kankergezwel’ en noemde bisschop Ildefonsus van Toledo hen ‘wormen van ongeloof’. Zulke uitspraken droegen bij aan de verspreiding van anti-Joodse denkbeelden binnen de christelijke samenleving.

‍

Sed ut perspiciatis unde omnis iste natus error sit voluptatem accusantium doloremque laudantium, totam rem aperiam, eaque ipsa quae ab illo inventore veritatis et quasi architecto beatae vitae dicta sunt explicabo. Nemo enim ipsam voluptatem quia voluptas sit aspernatur aut odit aut fugit, sed quia consequuntur magni dolores eos qui ratione voluptatem sequi nesciunt. Neque porro quisquam est, qui dolorem ipsum quia dolor sit amet, consectetur, adipisci velit, sed quia non numquam eius modi tempora incidunt ut labore et dolore magnam aliquam quaerat voluptatem. Ut enim ad minima veniam, quis nostrum exercitationem ullam corporis suscipit laboriosam, nisi ut aliquid ex ea commodi consequatur? Quis autem vel eum iure reprehenderit qui in ea voluptate velit esse quam nihil molestiae consequatur, vel illum qui dolorem eum fugiat quo voluptas nulla pariatur?